فروش ذرت علوفه ای درجه 1 خوزستان

فروش ذرت علوفه ای(چاپر) درجه 1 خوزستان بصورت فله و بسته بندی های 1تنی و 30 کیلویی

اماده ارائه خدمات به کلیه ی گاوداری و دامداری ها میباشیم...

ارسال به تمام نقاط کشور در کوتاه ترین زمان

مدیریت جمالپور   09168423234

ذرت علوفه ای (چاپر) قسمت دوم

زراعت ذرت علوفه ای (قسمت دوم)

تهیه زمین:

برای این کار پس از پخش کود حیوانی در پاییز زمین را به عمق 30-25 سانتی متر شخم می زنند. این عمل علاوه بر مخلوط شدن کود دامی با خاک مخلوط، و همچنین باعث نفوذ باران، پوک شدن خاک، جذب ازت و در نتیجه بالا رفتن حاصلخیزی خاک خواهد شد.

 

در بهار به محض مساعد شدن هوا و گاورو شدن به منظور از بین بردن علف های هرز و بقایای گیاهان سال قبل و از کنترل آفات و امراض یک بار دیگر زمین را با گاوآهن پنجه غازی شخم می زنند و یک بار دیگر زمین دیسک می زنند تا کلوخه ها خرد و نرم شده و با ماله زمین را تسطیح می کنند. نهایتاً پس از گرم شدن هوا اقدام به کاشت بذر می نمایند.

 

انتخاب بذر:

برای یک زراعت موفق، وجود بذر مناسب ضروری است. برای این منظور باید با توجه به شرایط محیطی از میان بذور اصلاح شده بذر مناسب را انتخاب نمود.

 

با توجه به طول دوره زندگی و زمان رسیدن، بذور ذرت را به سه گروه تقسیم می کنند:

 

1. بذرهای زودرس:

این بذور مخصوص مناطق سردسیر هستند و بعلت کوتاه بودن دوره رشد آنها، زود محصول می دهند. زمان کاشت تا برداشت آنها 110-100 روز طول می کشد.

 

2. بذرهای میان رس:

این بذور در اکثر نقاط ایران قابل کشت بوده و طول دوره رشد آنها 125-100 روز می باشد.

 

3. بذرهای دیر رس:

این نوع بذور برای کشت در مناطق گرمسیری استفاده می شود که طول دوره رشد در این ارقام  140-135 روز می باشد.

 

ارقام ذرت :

1. سینگل کراس 704:

این هیبرید دو منظوره از گروه دیررس با قدرت سازگاری بسیار خوب است و در سطح وسیعی از شرایط آب و هوایی کشت می گردد. فرم دانه آن دندان اسبی، رنگ دانه زرد و تراکم بونه مورد نیاز در واحد سطح بمنظور برداشت دانه 70-65 هزار بوته در هکتار و برای برداشت علوفه 80-75 هزار بوته است. طول دوره رشد این رقم از زمان کاشت تا رسیدن فیزیولوژیک در مناطق مختلف بین 140-130 روز است که برای کشت دوم برای مناطق سردسیری شهرستان بعد از برداشت غلات توصیه نمی گردد. زیرا امکان مواجه شدن با سرمای زودرس پاییزه قبل از رسیدن محصول و ایجاد خسارت، خصوصاً کاشت بمنظور برداشت دانه آن، در برخی سال ها وجود دارد بنابراین این رقم برای کشاورزی در مناطق گرمسیری و معتدل شهرستان برای کشت دوم بهتر است و در مناطق سردسیری باید از ارقام زودرس تر استفاده شود. در حال  حاضر قسمت عمده سطح زیرکشت ذرت علوفه‌ای در شهرستان میانه را این رقم به خود اختصاص داده است و در بررسی های بعمل آمده از نظر عکس العمل ارقام نسبت به سیاهک معمولی ذرت نسبت به سایر ارقام کمترین میزان آلودگی را داشته است.

 

2. سینگل کراس 711:

 این رقم نیز از گروه دیررس است که طول دوره رشد و نمو آن بین 155-145 روز می باشد. تراکم بوته مناسب حدود 65 هزار بوته در هکتار، فاصله خطوط کاشت 75 سانتی متر، فاصله بوته ها روی خطوط کاشت 20 سانتی متر و متوسط عملکرد دانه آن 9-8 تن درهکتار می باشد این رقم به منظور تولید ذرت علوفه ای با تراکم 75 –70 هزار بوته درهکتار در مناطق معتدل شهرستان قابل توصیه می باشد. از نظر والد مادری با رقم 704 مشترک است. این هیبرید از آزمایش های مقایسه عملکرد نهایی مناطق مختلف کشور طی سال های 67-1365 انتخاب و به نام بهار نام گذاری گردید. فرم دانه آن نیمه سخت، رنگ دانه زرد مایل به نارنجی و سایر خصوصیات آن مشابه رقم 704 است. متوسط عملکرد دانه در مناطق مورد بررسی کمر از رقم 704 بوده ، اما متوسط عملکرد علوفه آن در بررسی انجام شده در ایستگاه کوثر آباد اصفهان بیشتر از رقم 704 گزارش شده است. از نظر میزان آلودگی به سیاهک معمولی، میزان آلودگی آن از رقم 704 بیشتر، اما از ارقام 301 و 108 کمتر گزارش شده است.

 

3. سینگل کراس 604:

این رقم هیبریدی است از گروه متوسط رس که والد مادری آن با ارقام دیررس 704 و 711 و والد پدری آن با رقم زود رس 301 مشترک است و از آزمایش های مقایسه عملکرد نهایی مناطق مختلف کشور انتخاب شده و به نام زرین نام گذاری شده است. رنگ وفرم دانه آن مشابه رقم 704 است، اما تراکم بوته مورد نیاز این رقم 5000 بوته بیشتر از ارقام 704 و 711 است (حدود 75 هزار بوته در هکتار و فاصله خطوط کاشت 75 سانتی متر و فاصله بوته روی خطوط کاشت 18 سانتی متر است)، اما از آنجا که این رقم از گروه متوسط رس است و طول دوره رویش آن حدود 10 روز کمتر از ارقام دیررس می باشد، امکان مواجه شدن با سرمای زودرس پاییزه و خسارت وارده به این رقم در کشت دوم کمتر از ارقام دیررس است. از نظر آلودگی به سیاهک معمولی ذرت، میزان آلودگی این رقم در مناطق مختلف کمتر از ارقام 301 و 108 بوده است. طول دوره رشد و نمو این رقم 135-125 روز است.

 

4. سینگل کراس 301 (طلوع):

این هیبرید از گروه زودرس است و طول دوره رشد و نمو آن 120-110 روز می باشد. فرم دانه آن دندان اسبی، تراکم بوته مناسب حدود 85000 بوته در هکتار، فاصله خطوط کاشت 75 سانتی متر و فاصله بوته روی خطوط کاشت 16 سانتی متر و متوسط عملکرد دانه آن 5 تا 7 تن در هکتار می باشد. این رقم برای مناطق سردسیر قابل توصیه می باشد.

 

5. سینگل کراس 108:

این رقم یک هیبرید خیلی زودرس است که متوسط عملکرد آن از کلیه ارقام موجود پایین تر است اما از محاسن آن کوتاه بودن طول دوره رویش آن است که از زمان کاشت تا رسیدن فیزیولوژیکی حدود 95-85 روز در مناطق مختلف بوده است. بنابراین کاشت آن صرفاً بعنوان محصول دوم و در مناطقی که کاشت ذرت با تاخیر زیاد انجام می گیرد توصیه می شود.

 

میزان بذر:

مقدار بذر ذرت به حاصلخیزی خاک، مقدار رطوبت موجود در خاک، هدف از کشت ذرت، واریته مورد نظر و درصد جوانه زدن بستگی دارد. میزان بذر و تراکم بوته در هکتار عامل مهمی در امر تولید محصول می باشد. در زراعت های مکانیزه خطی که کاشت بوسیله بذر پاش انجام می شود، مقدار بذر مورد نیاز در مورد ذرت دانه ای حدود 18 تا 20 کیلوگرم و در مورد ذرت علوفه ای 25 تا 30 کیلوگرم در هر هکتار می باشد. بذر ارقام انتخابی باید تامین کننده هدف مورد نظر باشد. اگر منظور از کشت ذرت استفاده از دانه آن است، حتماً باید از ارقامی استفاده شود که عملکرد دانه آن بالا و با شرایط آب و هوایی منطقه سازگار باشد.

 

روش های کاشت:

کشت ذرت بصورت ردیفی بوده که با بذرافشان صورت می گیرد. معمولاً همراه با بذرافشانی فاروئر نیز جوی ها را جهت آبیاری ایجاد می کند. عمق جوی ها بین 15-10 سانتی متر مناسب می باشد.

 

عملیات کاشت و آماده سازی:

ذرت معمولاً در گردش زراعی بعد از گیاهانی قرارمی گیرد که این گیاهان بتوانند موادغذایی کافی درزمین باقی گذاشته وزمین را نرم و قابل نفوذ نمایند. بنابراین ذرت را در تناوب می توان بعد از گیاهانی نظیر یونجه، شبدر، سویا، سیب زمینی و غلات کشت نمود. زمین کشت ذرت را باید بطریقی آماده نمود که ذرات خاک کاملاً یکنواخت، عمق خاک در تمام قسمت های زمین یکسان و در تمام قشر زراعتی خاک مواد غذایی کافی وجود داشته باشد. برای این منظور پس از برداشت محصول سال قبل زمین را شخم زده، در پاییز مقدار حداکثر 40-30 تن کود دامی پوسیده در هر هکتار پخش و با شخم متوسط آن را زیر خاک می نمایند. در بهار و در زمان کاشت بذر نیز عملیات تکمیلی تهیه زمین را انجام می دهند. عمق کاشت بستگی کامل و مستقیم به شرایط جوی (درجه حرارت محیط) در زمان کاشت، جنس زمین، درصد رطوبت زمین و اندازه بذر دارد. در خاک های سنگین و سرد که نسبت به خاک های سبک زودتر گرم می شوند باید بذر را در عمق کمتری کشت نمود. بطور کلی عمق کاشت بذر ذرت بین 4 الی 7 سانتی متر است.

 

عملیات داشت و مدیریت زراعی:

کنترل علف های هرز:

از آنجایی که ذرت در ابتدا به کندی رشد می نماید، علف های هرز موجود در مزرعه می تواند خطر بزرگی برای گیاه ذرت محسوب شوند. چون بوته جوان ذرت به نور فراوان احتیاج داشته و علف هرز با ایجاد سایه از رشد نبات جلوگیری می کند. برای از بین بردن علف های هرز می توان از وسایل مکانیکی، وجین با دست و یا علفکش های مختلف استفاده کرد. دفع علف های هرز بطریق مکانیکی در مزارعی که خطی کاشته شده اند بوسیله کولتیواتور انجام می گیرد.

 

دفع علف های هرز به طریق شیمیایی به دو صورت انجام می گیرد:

1. مصرف علفکش بعد از کاشت و قبل از سبز شدن ذرت (Preemergence)

مهمترین سمومی که در این روش استفاده می شود آترازین 80 و ارادیکان است.

 

2. مصرف علفکش بعد از سبز شدن ذرت (Postemergence)

که معمولاً موقعی که گیاه در مرحله 4-3 برگه است، می توان از سم 46U+ آترازین استفاده نمود. (یک کیلوگرم سم 46U به اضافه 1/5 کیلوگرم آترازین برای هرهکتار)

 

توجه:

در صورتی که مقدار آترازین بیشتر از 1/5 کیلوگرم درهکتار شود، برای نبات بعدی محدودیتی از نظر کشت در پی خواهد داشت.

 

آبیاری :

یکی از مسائل مهم و قابل توجه در مورد ذرت تامین آب و مراحل مختلف آبیاری این گیاه است. مقدار آب و مراحل آبیاری به شرایط جوی محیط، بافت خاک و مقدار رطوبت موجود در خاک بستگی دارد، و با در نظر گرفتن درجه حرارت محیط، 7 تا 12 روز یکبار باید ذرت را آبیاری نمود. تشنگی گیاه موجب کاهش عملکرد می گردد.

 

مهمترین مراحل آبیاری ذرت عبارتند از :

1. مرحله جوانه زدن

2. مرحله ساقه رفتن

3. مرحله پیدایش گل نر

4. مرحله پیدایش گل ماده

5. مرحله تشکیل دانه ها

6. مرحله شیری شدن دانه ها

 

آفات و بیماری های ذرت :

کرم طوقه بر (Agrotis. Sp):

خسارت این آفت در مرحل لاروی است و در صورت حمله بوته ذرت را از محل طوقه یا کمی پایین تر جویده و حفره نسبتاً بزرگی درآن ایجاد می کند. در اثر قطع آوندها تغذیه گیاه مختل می شود و در نتیجه بوته پژمرده شده و می افتد.

 

کارادرینا (Spodoptera. Sp):

از آفات دیگر ذرت می باشد که لاروهای جوان به برگ ذرت حمله نموده و پس از تغذیه آنها را سوراخ می کنند. لاروهای کامل برگ ها را خورده و ساقه ها را باقی می گذارند. از حشره کش ها برای مبارزه با این آفات استفاده می شود.

 

بیماری:

سیاهک ذرت:

این بیماری خسارت قابل ملاحظه ای ندارد. درصورت مشاهده سیاهک ذرت برای جلوگیری از آلودگی و اشاعه بیماری، تناوب زراعی و ضدعفونی بذر می تواند در کاهش خسارت بیماری موثر باشد.

 

عملیات برداشت:

زمان برداشت ذرت دانه هنگامی است که پنجاه درصد بوته های سطح مزرعه، برگ های پایین بلال خشک و بقیه برگ ها زرد شده باشند. به عبارتی رسیدن فیزیولوژیکی یک دانه با تشکیل لایه سیاه در محل اتصال دانه به بلال مشخص می شود. در این حالت رطوبت موجود در دانه ها نباید از 30-25 درصد بیشتر باشد. برای استفاده از دانه، برداشت با دست و یا کمباین صورت می گیرد. اگر برداشت با دست صورت گیرد، رطوبت نباید کمتر از 25 درصد باشد. اگر برداشت با کمباین باشد رطوبت باید 20 درصد باشد. برای انبار کردن ذرت دانه ای پس از برداشت مجدداً آنها را خشک کرده تا رطوبت دانه ها بیشتر از 14 درصد نباشد. بطور متوسط 7 تا 8 هفته پس از گلدهی بوته ها می توان محصول را برداشت کرد.

 

زمان برداشت ذرت علوفه ای جهت تهیه سیلو هنگامی است که دانه ها حالت خمیری داشته و ساقه و برگ ها سبز باشند. در این حالت رطوبت بوته و بلال در حدود 75-70 درصد است که این حالت به لحاظ کمی و کیفی محصول بهترین زمان برداشت ذرت سیلویی است.

 

برداشت جهت استفاده مستقیم دام زمانیکه محصول هنگام گل کردن و قبل از تشکیل دانه ها است صورت می گیرد، پس از برداشت علوفه را خرد کرده و مورد استفاده قرار می دهند. رطوبت موجود در گیاه حدود 90-85 درصد است.

 

برداشت مکانیزه ذرت :

الف: برداشت ذرت برای سیلو:

برای این منظور از دستگاهی بنام چاپر استفاده می گردد. این دستگاه قادر است از یک طرف تمام اندام های هوایی گیاه را از فاصله حدود 12-8 سانتی متری سطح خاک برداشت کرده و به قطعات کوچک و خرد شده تبدیل و در داخل کامیون یا تریلی بریزد تا سپس در سیلوهای مخصوص برای غذای زمستانی دام ها نگهداری شود.

 

ب: برداشت ذرت برای تولید دانه:

برای این منظور از کمباین مخصوص استفاده می شود. این دستگاه ها بلال را برداشت و در داخل دستگاه دانه ها را از چوب بلال جدا نموده و بطور خالص در مخزن جمع آوری می کنند.

 

توصیه ها:

1. برای موفقیت در تولید محصول با کیفیت و کمیت کاملا مناسب باید هدف از کشت ذرت و نوع استفاده از آن مشخص و بر این اساس از ارقام و هیبریدهای مناسب استفاده گردد.

2. بذر انتخابی تازه و قدرت تولید جوانه زنی آن زیاد باشد.

3. نسبت به زودرسی نسبی گیاه در هر منطقه و تاریخ کاشت مناسب آن توجه کامل بعمل آید.

4. ضدعفونی بذر برای جلوگیری از شرایط بیماری های قارچی انجام گیرد.

5. بذور ذرت هیبرید سینگل کراس 704، 711، 756 که از گروه ذرت دیررس می باشند در مناطق معتدل شهرستان بمنظور تولید ذرت علوفه ای استفاده شوند.

6. بمنظور تولید ذرت دانه ای در مناطق معتدل و مستعد کشت ذرت در استان از رقم زرین (سینگل کراس 604) استفاده شود.

7. بمنظور تولید ذرت دانه ای در مناطق سرد شهرستان رقم طلوع (سینگل کراس 301) قابل توصیه می باشد.

ذرت علوفه ای (چاپر) قسمت اول

زراعت ذرت علوفه ای (قسمت اول)

مقدمه:

ذرت از جمله گیاهانی است که مورد توجه خاص دامداران منطقه بوده است. خصوصاً پس از پیدایش ارقام هیبرید با عملکرد بالا و کیفیت مطلوب، بسیاری از مؤسسه های تحقیقاتی در سراسر دنیا روی این محصول با ارزش سرمایه گذاری وفعالیت های مؤثری انجام داده اند که به موفقیّت های چشمگیری نیز دست یافته اند.

 

ذرت بعد از گندم و برنج سومین محصول زراعی دنیا ازنظر سطح زیر کشت و دومین محصول بعد از گندم از نظر میزان تولید است. که علاوه بر تامین دانه و علوفه ای مورد نیاز مرغداری ها و دامداری ها درصنعت غذایی، شیمیایی و دارویی نیز از اهمیت ویژه ای برخورداراست.

 

مشخصات گیاهشناسی:

1. ریشه:

ذرت دارای ریشه افشان می باشد و این ریشه ها از هر طرف گسترش یافته و مواد غذایی لازم گیاه را تأمین می نمایند. در غالب واریته ها چهار ریشه از جوانب بذر به اطراف گسترش یافته و تا آخر عمر گیاه فعال هستند و بقیه ریشه ها از گره ای که پایین تر از سطح زمین بوجود آمده، توسعه می یابند. این ریشه ها بسته به رطوبت زمین ممکن است کوتاه تر و یا اگر زمین خشک باشد، طولانی تر به اطراف گسترش یابند. بعد از آن بطور عمقی در خاک فرو می روند. توسعه ریشه در این موقع بستگی زیادی به سبکی یا سنگینی خاک و حاصلخیزی آن دارد و به هر صورت در بعضی از خاک های مناسب، عمق این ریشه ها را تا 2/5 متر دیده اند. سرعت گسترش ریشه در ذرّت خیلی زیاد است. بطوریکه در مدت چهار هفته تا 60 سانتی متر در اطراف ساقه توسعه می یابد. بدیهی است در خاک های نامساعد و سنگین توسعه و گسترش ریشه به مقدار زیادی تقلیل می یابد.

 

2. ساقه:

ساقه ذرت معمولاًبه ارتفاع 2 تا 3 متر می رسد ولی در بعضی از انواع زودرس به ارتفاع 90 سانتی متر و در برخی تا 50 سانتی متر (پاپ کورن) و کمتر ارتفاع دارد. درمناطق حاره و نیمه حاره امکان دارد بلندی ساقه ذرت تا 6 یا 7 متر و قطر ساقه آن به 3 تا 4 سانتی متر برسد. ساقه ذرت بطور معمول 14 گره دارد ولی این گره های ساقه را بعضی اوقات از 8 تا 21 گره هم شمارش کرده اند. میان گره های ذرت معمولاً در نزدیکی زمین کوتاه و هرچه ارتفاع نبات بیشتر می شود زیاد تر می گردد.

 

3. برگ:

تعداد برگ های ذرّت 8  تا 48 عدد است که حد متوسّط آن را بین 12 تا 18 می گیرند. انواع زود رس آن برگ های کم تری دارند. در صورتی که انواع دیر رس دارای برگ های بیشتری هستند. طول برگ های آن از 30 سانتی متر تا 150 سانتی متر و عرض آن نیز تا 15 سانتی متر رسیده است. در بعضی واریته ها استعداد زیادی برای روییدن جوانه های جانبی دارد و وضع رویش آن ها هم بستگی به واریته ذرت دارد.

 

4. گل و تلقیح:

ذرت به علت بی مانند بودن گل آذین در میان تمام غلات مشخص و متمایز است. گل آذین انتهایی ذرت در انتهای ساقه قرار دارد و کاملاً شاخه شاخه و به آسانی قبل گل کردن تشخیص داده می شود و گل آذین نر ذرت تا 5 میلیون گرده (بسته به گونه ی ذرت) برای تلقیح به وجود می آورد. گل آذین ماده از لابلای برگ ­هایی که بعداً بلال در میان آن به وجود می آید بیرون آمده و به صورت یک دسته رشته های ابریشمین مرطوب و چسبنده می باشند که گرده های نر از قسمت بالا به علت تکان خوردن یا وزش باد و یا سنگینی وزن خود بر روی آن می ریزد و به علت چسبندگی در همان جا قرار گرفته دانه های بلال را بارور کرده و تشکیل دانه می دهند. رطوبت کافی چه در هوا و چه در خاک برای گیاه در این موقع حساس است و خشک بودن زمین، دوره نگهداری گل آذین را کم کرده و نیز دانه بستن را در بلال تقلیل می دهد. همچنین اگر رطوبت نسبی هوا خشک باشد همین خطر را دارد و این دو عامل اگر همزمان با هم باشند اثرات نامطلوبی در دانه بستن و تولید محصول خواهند داشت. اگر گرمای هوا در این موقع در حدود 32 درجه سانتی گراد یا بالاتر باشد وضع نامساعدی به وجود می آید که دانه بندی ذرت را خیلی پایین می آورد.

 

اکولوژی ذرت:

1. حرارت:

ذرت یک گیاه گرم سیری است که درطول دوره رشد احتیاج زیادی به حرارت دارد. در موقع جوانه زنی درجه حرارت خاک بخصوص قسمت سطحی (5 سانتی متری نزدیک سطح زمین) باید حدود 10درجه سانتی گراد باشد. مناسب ترین درجه حرارت در طول دوره رشد ذرت 30-20 درجه سانتی گراد است. افزایش درجه حرارت محیط بیش از 35 درجه سانتی گراد، چنانچه مصادف با زمان گل دادن باشد موجب عدم تلقیح می شود.

 

2. طول روز و فتوپریود:

پراکنش تشعشع در داخل اجتماع گیاهی با قابلیت عبور نور از برگ، وضع قرار گرفتن برگ ها (زاویه برگ ها با ساقه) تراکم و ارتفاع گیاهان و نیز زاویه تابش نور خورشید مرتبط می باشد. با افزایش سن برگ، قابلیت عبور نور از آن به مقدار کمی کاهش می یابد.

 

3. رطوبت:

ذرت در دوران رشدی خود به آب نسبتاً زیادی نیاز دارد. کمبود آب یکی از عوامل محدود کننده کشت گیاه بشمار می رود. بطور کلی در طول 45 روز اول رشد ذرت بین صفر تا 3/8 میلی‌متر و در طول گرده افشانی 9 میلی‌متر در روز، بعد از گرده افشانی 13 میلی‌متر در روز مصرف آب دارد. آب مورد نیاز ذرت 600-400 میلی‌متر در کل دوره رشد و نمو است.

 

4. خاک:

ذرت در اراضی با خاک های لومی که بحد کافی نرم، عمیق، بدون زه و و غنی از آهک و هوموس باشد، بهترین رشد را دارد. PH بین 7/5-6/5 برای ذرت مناسب می باشد. زمین های خیلی سبک و خیلی سنگین برای کشت ذرت مناسب نیستند.

 

5. مراحل فنولوژی رشد:

عملکرد یک گیاه توسط فتوسنتز و رشد و نمو آن شکل می گیرد. اثر عوامل دیگر مثل عناصر معدنی و رژیم آبیاری به مقدار تاثیر آن بر فرایندهای فیزیولوژیکی بستگی دارد. حصول عملکرد بالا به سطح مطلوبی از عوامل مختلف تکنیکی و فنی کشاورزی و دسترسی به هیبریدهائی پرمحصول، زمان بندی و بکارگیری صحیح نهاده‌ها بستگی دارد.

 

تناوب زراعی:

اصولاً کشت متوالی یک گیاه موجب کاهش محصول می گردد. ذرت نیز از این شرایط مستثنی نیست و برای دستیابی به عملکرد مطلوب نیاز به برنامه ریزی صحیح و اصولی در امر تناوب می باشد. گیاهانی که در تناوب با ذرت قرار می گیرند باید ضمن تامین نمودن حاصلخیزی خاک، در کنترل و یا حداقل جلوگیری از افزایش آفات، بیماری ­ها و علف­های هرز نیز مؤثر باشند. گردش زراعی مناسب در منطقه میانه به قرار زیر برای تولید ذرت مناسب می باشد:

 

مثال. یونجه 3 تا 5 ساله، ذرت، گندم یا جو در مناطقی که دامپروری وجود داشته باشد.

 

تهیه زمین:

عملیات تهیه زمین شامل شخم، دیسک، درصورت نیاز استفاده از لولر (ماله)، کودپاش و نهرکن است که زمان و نحوه اجرای آن بستگی به محصول قبل از کشت ذرت و نوع کشت فعلی (بهاره یا تابستانه) دارد.

 

 چنانچه نوع کشت تابستانه بعد از برداشت گندم و جو باشد، فرصت زمانی برای تهیه زمین خصوصاً در قطعات مربوط به برداشت گندم در مناطق سرد و معتدل شهرستان که امکان سرمای زودرس پاییزه وجود دارد محدود است و هرگونه تاخیر در تهیه زمین امکان مواجه شدن با سرما و خسارت وارده زیاد می شود. بعد از آماده کردن یک بستر نرم و مناسب، باید بذر ذرت با تراکم موردنیاز در عمق مناسب قرار گیرد. بذرکارهای پنوماتیک که با نیروی مکش کار می کنند نسبت به سایر بذرکارهای موجود موفق ترعمل می کنند و قادرند با کشت یکنواخت و منظم بذرها بر اساس فواصل تنظیم شده، فضای رویش کافی را برای هر بذر فراهم سازند.

 

تاریخ کاشت:

 

دمای مناسب برای جوانه زدن بذر ذرت 18 درجه سانتی گراد است و در دمای پایین تر از 12/8 درجه سانتی گراد جوانه زدن بذر به کندی صورت می گیرد و حداقل درجه حرارت برای جوانه زدن بین 9 تا 10 درجه سانتی گراد است. همچنین درجه حرارت در زمان گرده افشانی باید کمتر از 35 درجه سانتی گراد باشد. در شهرستان میانه بعد از اوایل اردیبهشت می توان کشت ذرت را شروع کرد.

 

نیاز غذایی:

الف: کودهای شیمیایی:

ذرت در خاک های آهکی با بافت لومی، عمق کافی، نفوذ پذیری مناسب و دارای مواد آلی کافی (1 تا 2 درصد) بیشترین عملکرد را دارد. خاک های خیلی سنگین برای کشت ذرت مناسب نیستند. این نوع زمین ها را برای کشت ذرت باید بوسیله کودهای حیوانی و سبز اصلاح کرد. زمین های رسی و آهکی و نیز زمین های رسی شنی که عمق کافی داشته باشند برای کشت این گیاه مناسب اند. ذرت در خاک هایی که PH آنها بین 6 تا 7 باشد بخوبی رشد و نمو می کند و محصول قابل توجهی عاید می گردد.

 

مصرف مواد غذایی بویژه ازت و فسفر بوسیله گیاه ذرت در مقایسه با سایر گیاهان زراعی در سطح بالاتری قراردارد. زراعت ذرت در زمین های حاصلخیز و پرقوت محصول مناسبی می دهد. درحالی که در اراضی فقیر و پست موفقیت چندانی ندارد، لذا این نکته در انتخاب محل کشت ذرت باید مورد توجه قرار گیرد. متوسط برداشت ازت (N)، فسفر (P) و پتاسیم (K) از خاک توسط این محصول بترتیب 200، 80 و 160 کیلوگرم در هکتار است.

 

طی پژوهش های وسیع انجام شده در کشور مشخص شده است که در طول 25 روز اول رشد گیاه ، تنها 8 درصد ازت مورد نیاز برداشت می شود. 35 درصد ازت در فاصله 26 تا 50 روزگی و 31 درصد در فاصله 51 تا 75 روزگی، 20 درصد در فاصله 76 تا 100 روزگی و بالاخره 6 درصد بعد از این مدت قابل استفاده است. بنابراین مقدار مصرف کود ازته با توجه به میزان نیاز هر مرحله زمانی تعیین می گردد. متوسط کود ازته از نوع اوره برای ذرت علوفه ای 350 کیلوگرم است و اگر از نوع نیترات آمونیم باشد مقدار آن تقریباً دو برابر اوره مورد نیاز است. بدیهی است تعیین مقدار دقیق مصرف باید براساس تجزیه خاک باشد. با توجه به اینکه مصرف ازت بوسیله گیاه بتدریج صورت می گیرد بنابراین کودهای ازته را باید در دو یا چند نوبت، بخشی از آن قبل از کاشت و بقیه بصورت سرک به خاک اضافه گردد. در خاک های سبک و شنی تعداد این دفعات بیشتر از سایر خاک ها می باشد. بعلاوه نحوه آبیاری مزرعه مؤثرترین عامل در راندمان کودهای ازته است.

 

نیاز ذرت به فسفر کمتر از ازت  تقریباً یک پنجم که مقدار دقیق مصرف باید براساس تجزیه خاک باشد. کود فسفره باید همراه با کاشت مصرف شود و بهترین شیوه مصرف کود فسفره در زراعت ذرت، در زیر و کنار دانه های کاشته شده است. با توجه به اینکه کود سوپر فسفات تریپل ارزانتر از فسفات آمونیم است، پیشنهاد می شود از سوپر فسفات تریپل استفاده شود. مقدار آن در میانه حدوداً 100- 150 کیلوگرم در هکتار توصیه می شود.

 

مصرف کود پتاسه مورد نیاز 100 کیلوگرم در هکتار توصیه می شود بصورت سرک به جزء در خاک های نسبتاً سبک توصیه نمی شود. در اینگونه خاک ها می توان کود پتاسه مورد نیاز برآورد شده را همراه با کود سرک ازته که از کود کلروپتاسیم استفاده می شود تهیه و مصرف نمود.

 

ذرت علاوه بر N.P.K به مقادیر کافی از مواد غذایی ثانویه (کلسیم، منیزیم، گوگرد) و ریز مغذی های Cl ،Mn ،Fe Cu ،B ،Zn نیاز دارد که بر اساس تجزیه خاک و نیاز گیاه تعیین می گردد.

 

ب: کودهای آلی:

کودهای آلی (حیوانی و کمپوست) باعث اصلاح خواص فیزیکی، شیمیایی و بهبود فعالیت بیولوژیکی خاک می شود. این دسته از کودها در کوتاه مدت بخشی از مواد غذایی مورد نیاز ذرت را تامین می کنند و در دراز مدت باعث بهبود ساختمان خاک، تهویه خاک و همچنین افزایش ظرفیت نگهداری آب در خاک می شوند. بنابراین مصرف 30 تا 40 تن کود حیوانی پوسیده یا کمپوست درهکتار قبل از کاشت، 2 تا 3 سال یک بار برای افزایش عملکرد ذرت توصیه می شود.

ذرت

 

دانه‌های ذرت تازه

 

مزارع ذرت ایالت مینه سوتا

 

انواع خوشه‌های ذرت نقاشی کوهستان

ذرت یا جواری یکی از غلات مهم است. منشأ آن قاره آمریکا بوده‌است و پس از گندم، بیشترین اراضی کشاورزی جهان به ذرت اختصاص دارد. ذرت سرشار از مواد مغذی مورد نیاز برای بدن بوده و نیز منبع خوبی از فیبر محسوب می‌شود و سرشار از کالری است.

پیشینه

 

ذرت تا قبل از سال ۱۴۹۲ میلادی (سال کشف آمریکا) در قاره آسیا، اروپا و آفریقا به عنوان یک گیاه زراعی شناخته شده نبود. اما این گیاه را از قرن‌ها پیش در آمریکای مرکزی می‌شناختند و توسط مردم سرخ‌پوست آمریکا کشت می‌شد. به همین سبب نام لاتین ذرت از یکی از طوایف سرخ‌پوست بنام Marisi Mahig گرفته شده‌است.

نام این گیاه در زبان انگلیسی Maize یا corn در زبان عربی ذرت و بلال است. در فرهنگ دهخدا آمده نام پارسی این گیاه در گویش خراسانی "جواری" است ولی واژهٔ عربی آن، ذرت، هم بکار برده می‌شود. فرهنگ معین هم "جواری" را برابر با "ذرت" و "بلال" معرفی کرده‌است.

 

ویژگی های دارویی

ذرت از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک است.

• پماد ذرت خشک‌کننده زخم‌ها می‌باشد.
• ذرت غذای خوبی برای پیشگیری سرطان است.
• استفاده مداوم از ذرت از کرم خوردگی دندان جلوگیری می‌کند.
• روغن ذرت کلسترول خون را پائین می‌آرود.
• روغن ذرت برای درمان اگزما و بیماری های پوستی مفید است.

 

ساختار فیزیولوژیکی

ساقه‌های ذرت از لحاظ ظاهری شبیه ساقه‌های بامبو هستند و میانگره‌ها به‌طور معمول به ۱۷ اینچ می‌رسند. ذرت فرم رشد محدود دارد و برگ‌های پایینی، برگ‌های شمشیری وسیعی هستند که عموماً ۱۰۰–۵۰ سانتی‌متر طول و ۱۰–۵ سانتیمتر عرض دارند (۴–۲ فوت در ۴–۲ اینچ). ساقه‌ها ایستاده هستند، ۳–۲ متر (۱۰–۷ فوت) ارتفاع دارند و تعداد زیادی گره دارند که معمولاً دارای برگ‌های بزرگ هستند. زیر این برگ‌ها و درست نزدیک ساقه، بلال‌ها بوجود می‌آیند. آن‌ها روزانه ۳ میلی‌متر رشد می‌کنند.

بلال‌ها گل آذین ماده هستند که با چندین لایه برگ محکم پوشانده شده‌اند به‌طوری‌که تا زمان ظهور رشته‌های زردکمرنگی که از انتهای بلال بیرون می‌زند، به آسانی خودشان را نشان نمی‌دهند. این رشته‌ها کلاله‌های بلند شده‌ای هستند که شبیه یک دسته مو هستند و در ابتدا به رنگ سبز هستند و سپس زرد یا قرمز می‌شوند. کشت جهت سیلو کردن علوفه معمولاً متراکم‌تر انجام می‌شود و در نهایت درصد پایین‌تری بلال و بیشتر ماده گیاهی بدست می‌آید. واریته‌های خاصی از ذرت اصلاح شده‌اند به‌طوری‌که بلال‌های خیلی بیشتری تولید می‌کنند. اینها منبع baby cornها هستند که به عنوان یک سبزی در غذاهای آسیایی استفاده می‌شود.

ذرت یک گیاه شب بلند اختیاری است و گلدهی آن پس از دریافت تعداد مشخصی دگری دی (degree day) در دمای بیشتر از ۱۰ درجه در محیطی که سازگاری پیدا کرده‌است اتفاق می‌افتد. مقدار تأثیر شب‌های بلند بر تعداد روزهایی که باید طی شود تا گلدهی ذرت انجام شود به صورت ژنتیکی کنترل می‌شود و توسط سیستم فیتوکروم تنظیم می‌شود.

نوردورِگی (فتوپریودیسم) در ارقام گرمسیری معمول نیست به‌طوری‌که ویژگی روزهای بلند عرض‌های بالاتر باعث می‌شود گیاهان بسیار بلند شوند و لذا زمان کافی برای تولید بذر قبل از اینکه با یخ زدگی از بین بروند را ندارند. با این وجود این ویژگی در استفاده از ذرت جهت تولید سوخت زیستی ممکن است مفید باشد. در انتهای ساقه ذرت کاکل ذرت یا همان گل آذین نر وجود دارد. وقتی کاکل رسیده می‌شود و شرایط آب و هوایی گرم و خشک است، بساک‌ها در روی کاکل شکفته می‌شوند و گرده‌ها را آزاد می‌کنند. گرده ذرت آنموفیلوس است (توسط باد منتشر می‌شود) و به خاطر سرعت زیاد پایین افتادنش، بیشتر گرده‌ها به فاصله زیادی از کاکل نمی‌افتند. هر کلاله برای تولید یک‌دانه ذرت باید گرده افشانی شود. بلال‌های جوان می‌توانند به صورت نارس مصرف شوند اما وقتی گیاهان بالغ شدند (غالباً در ماه‌های پاییز) چوب وسط آن سفت‌تر می‌شود و رشته‌ها نیز خشک می‌شوند به‌طوری‌که قابلیت خوراکی خود را از دست می‌دهند. در انتهای فصل رشد، دانه‌ها خشک می‌شوند و جویدن آن‌ها بدون پختنشان در آب جوش مشکل است. تکنیک‌های مدرن کشاورزی، در کشورهای پیشرفته معمولاً روی کشت متراکم تکیه می‌کند که یک بلال در هر ساقه تولید می‌کند.

 

• 

  گل آذین ماده با کلاله جوان

 
• 

  ساقه‌ها، بلال‌ها و کلاله

 
• 

  گل نر

بذرها

دانه‌های ذرت شامل پریکارپ میوه به علاوه پوشش بذر است که به آن کاریوپسیس گفته می‌شود که در گیاهان علفی معمول است و کل دانه به نام بذر خوانده می‌شود. چوب وسط بلال در ساختار، شبیه میوه چندتایی (میوه مجتمع) است اما تک تک میوه‌ها (دانه‌ها) هرگز با یک توده نیامیخته‌اند. دانه‌ها به اندازه نخود هستند و به صورت ردیف‌های منظم بر روی یک جسم سفید مغز مانند، قرار گرفته‌اند که بلال را تشکیل می‌دهد. در یک بلال بطور معمول ۶۰۰ دانه قرار دارد و طول آن می‌تواند ۷ اینچ (۱۷۸ میلی‌متر) باشد. رنگ آن‌ها متفاوت و شامل سیاه، آبی خاکستری، بنفش، سبز، قرمز، سفید و زرد است. در هنگام تبدیل به آرد، عملکرد ذرت نسبت به گندم بسیار بالاتر است و سبوس بسیار کمتری دارد. این آرد پروتئین گلوتن گندم را ندارد، بنابراین انواع نان‌ها را با خاصیت پف کردگی کم درست می‌کند. یک واریته ژنتیکی که قند بیشتر و نشاسته کمتری را در بلال‌ها ذخیره می‌کند به عنوان سبزی مصرف می‌شود و ذرت شیرین نامیده می‌شود. ساقه‌های نابالغ ذرت یک آنتی بیوتیک قوی به نام ۲و۴-دی هیدروکسی-۷-متوکسی-۱و۴-بنزوکسازین-۳-یک (DIMBOA) را در خود ذخیره می‌کنند. DIMBOA یک عضو از گروه هیدروکسامیک اسید (که به نام بنزوکسازینوئید نیز شناخته می‌شود) است که به عنوان یک دفاع طبیعی در مقابل تعداد زیادی از آفات شامل حشرات، قارچ‌ها و باکتری‌های بیماری‌زا به‌شمار می‌رود. DIMBOA در گیاهان علفی مشابه نظیر گندم نیز یافت شده‌است. ذرت جهش یافته‌ای که فاقد DIMBOA است به حمله شته‌ها و قارچ‌ها بسیار حساس است. DIMBOA همچنین باعث مقاومت نسبی ذرت نارس به آفت سوراخ‌کننده ذرت (از خانواده Crambidae) می‌شود. وقتی ذرت بالغ و رسیده می‌شود سطح DIMBOA و مقاومت به سوراخ‌کننده ذرت کاهش می‌یابد. ذرت به علت وجود ریشه‌های سطحی به خشکی حساس است، در مقابل کمبود عناصر خاک مقاوم نیست و در صورت وجود بادهای شدید، ریشه‌های آن از خاک بیرون می‌آید.

 

روش های تولید

 

نهال، سه هفته پس از کاشت

 

ساقه‌های جوان ذرت

چون ذرت به سرما مقاوم نیست، در نواحی گرمسیری باید در بهار کشت شود. سیستم ریشه آن معمولاً سطحی است، بنابراین گیاه به رطوبت خاک وابسته است. ذرت به عنوان یک گیاه C4 (گیاهی که از تثبیت کربن C4 استفاده می‌کند) بطور قابل توجهی از گیاهان C3 (گیاهانی که از تثبیت کربن C3 استفاده می‌کنند) نظیر غلات ریز، یونجه و سویا کارایی استفاده از آب بالاتری دارد. ذرت در زمان ظهور کلاله‌های ابریشم مانند یعنی زمانی که گل‌ها آماده گرده افشانی هستند به خشکی بیشتر حساس است. در آمریکا، یک برداشت خوب زمانی پیش‌بینی می‌شود که ارتفاع ذرت تا چهارم ژوئیه اصطلاحاً به زانو برسد. با این وجود هیبریدهای جدیدعموما از این سرعت رشد پیشی می‌گیرند. ذرتی که برای علوفه استفاده می‌شود وقتی برداشت می‌شود که گیاه سبز است و میوه نارس است. ذرت شیرین در حالت شیری برداشت می‌شود یعنی بعد از گرده افشانی و قبل از تشکیل نشاسته که این زمان بین اواخر تابستان تا اوایل پاییز است. ذرت زراعی تا اواخر پاییز در مزرعه رها می‌شود تا دانه‌های آن کاملاً خشک شود و گاهی ممکن است حتی تا زمستان یا حتی اوایل بهار برداشت نشود. اهمیت رطوبت کافی خاک در بخش‌های زیادی از آفریقا نشان داده شده‌است، جائیکه خشکی دوره‌ای باعث نابودی محصول ذرت و متعاقب آن قحطی می‌شود. با وجودیکه اساساً ذرت در اقلیم‌های گرم و مرطوب پرورش می‌یابد اما گفته می‌شود که در آب و هوای سرد، گرم، خشک یا مرطوب نیز می‌تواند پرورش یابد و این به این معنی است که این محصول با شرایط مختلف به میزان زیادی سازگاری دارد.

 

خوشه‌های گیاهان بالغ ذرت

ذرت توسط بومیان آمریکا به روش پشته‌ای و در یک سیستم ترکیبی که برای بعضی به عنوان سه خواهر شناخته شده‌است کشت می‌شد. ذرت برای بقولات به عنوان قیم استفاده می‌شود و بقولات ازت فراهم می‌کنند که این ازت حاصل تثبیت نیتروژن توسط باکتری ریزوبیوم است که این باکتری در ریشه بقولات و دیگر لگوم‌ها زندگی می‌کند و کدوها پوشش زمین را فراهم می‌کنند تا رشد علف‌های هرز را متوقف کنند و از تبخیر آب با ایجاد سایه بر روی خاک جلوگیری کنند. این روش توسط کشت پشته‌ای تک محصولی جایگزین شد که بر روی هر پشته با فاصله ۱۲۰–۶۰ سانتی‌متر (۲ تا ۹/۳ فوت) ۳ تا ۴ بذر کشت می‌شد. روشی که هم‌اکنون نیز توسط باغبانان خانگی استفاده می‌شود. تکنیک بعدی "checked maize" بود که پشته‌ها به فاصله ۴۰ اینچ (۱ متر) از هم قرار داشتند و این سبب می‌شد که کولتیواتورها بتوانند در مزرعه در دو مسیر حرکت کنند. در زمین‌های خشک‌تر، این روش تغییر می‌کرد و بذرها در ته جوی‌هایی به عمق ۱۲–۱۰ سانتیمتر (۹/۳ تا ۷/۴ اینچ) کشت می‌شدند تا آب ذخیره کنند. تکنیک مدرن ذرت را در ردیف‌هایی کشت می‌کند که حتی هنگامی که گیاه جوان است امکان کولتیوار زدن را می‌دهد با این وجود تکنیک پشته‌ها هنوز هم در مزارع بومیان آمریکا استفاده می‌شود.

 

محل جمع‌آوری محصول ذرت، هند

در شمال آمریکا، مزارع اغلب در یک تناوب ۲ محصولی که یکی از آن‌ها گیاه تثبیت‌کننده نیتروژن است کشت می‌شوند، در اقلیم‌های سردتر یونجه و در مناطقی با تابستان‌های طولانی‌تر سویا کشت می‌شود. گاهی یک محصول سوم، یعنی گندم زمستانه نیز به تناوب اضافه می‌شود. بسیاری از واریته‌های ذرتی که در آمریکا و کانادا کشت می‌شوند هیبرید هستند. اغلب واریته‌ها از لحاظ ژنتیکی تغییر داده شده‌اند تا گلیفوسیت را تحمل کنند یا در مقابل آفات طبیعی محافظتی فراهم کنند. گلیفوسیت (نام تجاری آن رانداپ است) یک علف کش است که همه گیاهان را می‌کشد مگر آنهایی که مقاومت ژنتیکی دارند. این مقاومت ژنتیکی در طبیعت بسیار نادر است. در نواحی میدوسترن ایالات متحده، معمولاً تکنیک‌های کشاورزی کم خاکورزی یا بی خاکورزی استفاده می‌شوند. در کم خاکورزی، مزارع یکبار یا دو بار با یک ابزار شخم زنی قبل از کشت محصول یا بعد از برداشت قبلی خاکورزی می‌شوند. مزارع کشت می‌شوند و کوددهی می‌شوند. علف‌های هرز با استفاده از علف کش‌ها کنترل می‌شوند و در فصل رشد کولتیوار زده نمی‌شود. این تکنیک تبخیر رطوبت از خاک را کاهش می‌دهد و به این ترتیب رطوبت بیشتری برای گیاه فراهم می‌کند. تکنولوژی‌هایی که در پاراگراف قبل اشاره شد، کشاورزی کم خاکورزی یا بی خاکورزی را توانمند می‌کند. علف‌های هرز بر سر مواد غذایی و رطوبت با محصول رقابت می‌کنند و این سبب می‌شود آن‌ها ناخوشایند باشند.

 

خوشه‌های ذرت بالغ

قبل از جنگ جهانی دوم بیشتر ذرت آمریکای شمالی توسط دست برداشت می‌شد. این امر به کارگران زیادی نیاز داشت و حوادث اجتماعی به همراه داشت (زنبورهای مکنده یا پوست‌کننده). بعضی برداشت‌کننده‌های مکانیکی یک ردیفه یا دو ردیفه استفاده می‌شدند اما کمباین ذرت تا بعد از جنگ جهانی متداول نبود. کل بلال به وسیله دست یا برداشت‌کننده‌های مکانیکی، برداشت می‌شد و سپس یک عملیات جداگانه پوست کندن ذرت برای جداسازی دانه‌ها از بلال نیاز بود. همه بلال‌ها در انبار ذرت نگهداری می‌شدند و این بلال‌های کامل یک فرم مناسب برای استفاده به عنوان خوراک دام بود. مزارع مدرن اندکی، ذرت را به این شکل انبار می‌کردند. بیشتر، دانه‌ها را از مزرعه برداشت می‌کردند و در ظروف خاصی نگهداری می‌کردند. کمباین با سر مخصوص ذرت (با نوک‌ها و غلتک‌های گیره‌ای به جای یک قرقره) ساقه را قطع نمی‌کند بلکه به سادگی ساقه را پایین می‌کشد. ساقه رو به پایین می‌ماند و به یک توده خرد شده بر روی زمین تبدیل می‌شود. بلال ذرت برای گذر از بین شکاف‌های صفحه بسیار بزرگ است و وقتی غلتک‌های گیره‌ای ساقه را کنار می‌زند، تنها بلال می‌ماند و پوست کنده می‌شود تا وارد ماشین شود. کمباین پوست و چوب وسط آن را جدا می‌کند و تنها دانه‌ها را نگه می‌دارد.

مقدار

 

تولید ذرت در سراسر جهان

 

برداشت ذرت در طول فصل در شهرستان جونز، در ایالت آیووا ۲۰۰۹

ذرت بطور وسیعی در همه دنیا کشت می‌شود و میزان ذرت تولیدی هرساله بیش از سایر غلات است. ایالات متحده، ۴۰ درصد ذرت جهان را تولید می‌کند و دیگر کشورهای تولیدکننده ذرت شامل چین، برزیل، مکزیک، اندونزی، هند، فرانسه و آرژانتین هستند. تولید جهانی در سال ۲۰۰۹، ۸۱۷ میلیون تن است که بیش از برنج (۶۷۸ میلیون تن) یا گندم (۶۸۲ میلیون تن) است. در سال ۲۰۰۹، بیش از ۱۵۹ میلیون هکتار (۳۹۰ میلیون ایکر) ذرت در سطح جهان کاشته شد که عملکرد آن بیش از ۵ تن در هکتار (bu/acre 80(بود. تولید می‌تواند در مناطق خاصی از جهان بالاتر باشد به‌طوری‌که در سال ۲۰۰۹ پیش‌بینی تولید در ایالت lowa 11618 کیلوگرم در هکتار (185 bu/acre) بود. شواهد متناقضی بر این فرضیه وجود دارد که عملکرد بالقوه ذرت در دهه‌های اخیر افزایش یافته‌است. این امر پیشنهاد می‌دهد که تغییرات عملکرد بالقوه به زاویه برگ، مقاومت به ورس، تحمل تراکم بالا، تحمل به آفت یا بیماری و دیگر ویژگی‌های زراعی مرتبط است تا افزایش عملکرد در هر گیاه.